အေ၀းေရာက္နတ္မင္း

ဇုနတ္က ႏြားတစ္ေကာင္ကို ဖန္ဆင္းခဲ့တယ္။ ပရာမီက်ဳးစ္နတ္က လူတစ္ေယာက္ကို ဖန္ဆင္းတယ္။ အာသီနာ နတ္က အိမ္တစ္ေဆာင္ကို ဖန္ဆင္းသတဲ့။ သူတို႕ဟာ မိမိတို႕ ဖန္ဆင္းထားတာ ေတြကို ဆံုးျဖတ္ေပးဖို႕ မိုမတ္စ္နတ္ကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တယ္။

သူက မနာလို၀န္တိုစိတ္ျဖစ္ျပီး ဖန္ဆင္းထားတာေတြ အေပၚ အျပစ္ရွာေဖြေျပာဆိုတယ္။ ဇုနတ္ကို ေျပာဆိုတာက ႏြား ရဲ႕ မ်က္လံုး တပ္ဆင္တာမွားေနတယ္။ သူ႕မ်က္လံုးေတြကို ဦးခ်ိဳမွာထားရွိသင့္တယ္။ ဒါမွ ဦးခ်ိဳ နဲ႕ ေ၀ွ႕တဲ့အခါ ျမင္နိုင္မွာေပါ့ တဲ့။

ပရာမီက်ဴးစ္နတ္ကိုေတာ့ လူေတြရဲ႕ စိတ္ကို ကိုယ္ခႏၥၵာအျပင္ဘက္မွာ ထားရွိသင့္တယ္။ ထိုသူရဲ႕ အၾကံအစည္ကို ျမင္ေတြ႕ဖုိ႕လိုတယ္။ ဒါမွ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈကို ဖံုးကြယ္မရေတာ့ဘူး လို႕ဆိုတယ္။

အာသီနာနတ္ကို ေ၀ဖန္တာက လူေတြရဲ႕ အိမ္ကို လွည္းၾကီးရဲ႕ ဘီးေပၚမွာ တည္ေဆာက္သင့္တယ္။ အဲဒါမွ လူဆိုးေတြဟာ သူ႕အိမ္အနီး လာေရာက္ မေနထိုင္နိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါဆို ဘာဒုကၡမွ ၾကံဳေတြ႕စရာမရွိဘူး တဲ့။

မႈိခ်ိဳးမွ်စ္ခ်ိဳး ပုတ္ခတ္ေျပာဆိုတာေၾကာင့္ ဇုနတ္က စိတ္ဆိုးျပီး မိုမတ္စ္နတ္ကို အိုလံပစ္ေတာင္က ႏွင္ထုတ္လိုက္ပါတယ္။

(အျပစ္ မရွိဘဲ အျပစ္ရွာေျပာဆိုတာ ဘယ္ေကာင္းမလဲ။)

ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ...
ညခင္း

ေၾကာင္မွန္းသိဖို႕ ၾကြက္သက္ေသ။

ေၾကာင္မ တစ္ေကာင္ဟာ ေခ်ာေမာလွပတဲ့ လူရြယ္တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိလို႕ အက္ဖရိုဒိုက္နတ္သမီးဆီမွာ သူ႕ကို မိန္းကေလးအျဖစ္ေျပာင္းလဲေပးဖို႕ ဆုေတာင္းပါတယ္။ နတ္သမီးက သူ႕ရဲ႕ အခ်စ္နာက်ေနတဲ့ပံုကို သနားတာေၾကာင့္ ေခ်ာေမာလွပတဲ့ မိန္းကေလးအျဖစ္ ဖန္ဆင္းေျပာင္းလဲလိုက္တယ္။

လူရြယ္ဟာ မိန္းကေလးကို ျမင္တဲ့အခါ ခ်စ္ၾကိဳက္သြားျပီး လက္ထပ္လိုက္တယ္။ ေသွ်ာင္ေနာက္ ဆံထံုးပါ ဆိုသလို သူ႕အိမ္မွာ လိုက္ေနရတယ္။

အိမ္မွာ သူတို႕နားေနခိုက္ အက္ဖရိုဒိုက္နတ္သမီးဟာ လ ူမိန္းကေလးအျဖစ္ ေျပာင္းလဲထားတဲ့ ေၾကာင္ကို လူလိုအသိဥာဏ္ ရွိမွ ရွိပါေလစလို႕ စူးစမ္းခ်င္လာတယ္။ ဒါနဲ႕ ၾကြက္တစ္ေကာင္ကို သူ႕ေရွ႕လႊတ္လိုက္သတဲ့။

သူဟာ လူနဲ႕ အိမ္ေထာင္က်ေနျပီ ကို ရုတ္တရက္ ေမ့ေပ်ာက္သြားတယ္။ အိပ္ရာက ခ်က္ခ်င္းထၿပီး ၾကြက္ကို လိုက္ဖမ္းတယ္။ ၾကြက္ကို ေတြ႕ျပန္ေတာ့ စားခ်င္တာကိုး။ ဒါေၾကာင့္ နတ္သမီးက စိတ္ဆိုးျပီး နဂိုေၾကာင္ဘ၀ကို ျပန္ျဖစ္ေစလိုက္တယ္။

(ဒီလိုပါပဲ။ လူဆိုးတစ္ေယာက္ဟာ အျပင္ပန္း ဟန္ပန္ေျပာင္းလဲေပမယ့္ သူ႕အမူအက်င့္ကေတာ့ ရွိေနဦး မွာ ျဖစ္တယ္။)


ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ...
ညခင္း

အၾကံပိုင္တဲ့ေရႊက်ီး

ေရဆာလြန္းလို႕ ေသလုေမ်ာပါး ျဖစ္ေနတဲ့ က်ီးတစ္ေကာင္ဟာ ကရားတစ္ခုကို ေတြေလရာ၊ ဒီကရားမွာအရင္ကေတာ့
ေရအျပည့္ပဲ ေပါ့၊ ဒါေပမယ့္က်ီးငွက္ဟာ ကရားထဲႏွဳတ္သီးသြင္းလိုက္တဲ့ အခါ ေရနည္းနည္းပဲ က်န္ တာေတြ႕သတဲ့။
ေရကိုေသာက္ဖို႕ သူမတတ္နိဳင္ဘူးေလ၊ အခါခါႀကိဳးစားေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမွာ စိတ္ပ်က္စြာ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရတယ္။
ဒါနဲ႕ အၾကံတစ္ခုရပါေရာ၊ သူဟာေက်ာက္စရစ္ခဲ တစ္ခုကို ယူျပီး ကရားထဲခ်လိုက္သတဲ့။

ၿပီးေတာ့ေနာက္တစ္ခုကိုယူၿပီး ကရားထဲခ်လိုက္တယ္။
ၿပီးေတာ့ေနာက္တစ္ခုကိုယူၿပီး ကရားထဲခ်လိုက္တယ္။
ၿပီးေတာ့ေနာက္တစ္ခုကိုယူၿပီး ကရားထဲခ်လိုက္တယ္။
ၿပီးေတာ့ေနာက္တစ္ခုကိုယူၿပီး ကရားထဲခ်လိုက္တယ္။
ၿပီးေတာ့ေနာက္တစ္ခုကိုယူၿပီး ကရားထဲခ်လိုက္တယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာ
ေရဟာသူနဲ႕ နီးလာတာေတြရသတဲ့။ ေနာက္ထပ္ေက်ာက္စရစ္ခဲ ႏွစ္လံုးသံုးလံုး ခ်လိုက္ရင္ပဲ
ေရဆာေလာင္ေနတာကို အငတ္ေျပသြားရျပီး သူအသက္ရွင္ခဲ့ေလသတဲ့။
တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ ေအာင္နိဳင္ရာသည္။

လူေတြၾကားထဲ မေနခ်င္သူ

ညခင္းတို႕ ဘေလာလ့္ ေလးမွာ တင္တဲ့ စာေလးေတြက ဗဟုသုတ ရစရာ ေလးေတြ မ်ားပါတယ္…ဒီ တစ္ခါေတာ့ ပံုျပင္ေလး တစ္ခုတင္ေပးပါရေစ…။

တစ္ခါတုန္းက ေတာထဲမွာ ကေလးငယ္ေလး တစ္ေယာက္ စြန္႕ပစ္ထားျခင္း ခံရတယ္။ ဘယ္သူက စြန္႕ပစ္သြားမွန္းမသိဘူး…။နတ္သမီးတစ္ပါးက မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေတြ႕ျပီး ေကာက္ယူေမြးစားလိုက္တယ္။ကံဆိုးတဲ့ ကေလးက မိန္းကေလးျဖစ္ျပီး ေမြးစားမိခင္နတ္သမီးက အရမ္း ခ်စ္တယ္ … လိုေလေသးမရွိေအာင္
ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ထားတယ္။ဒါေပမယ့္ ဒီကေလးရဲ႕ ေမြးရာပါဗီဇက မေကာင္းဘူး။ ေခါင္းမာတယ္။သူ႕အမွားကို ဘယ္ေတာ့မွ ၀န္မခံဘူး။သူမ်ားေပၚ အျပစ္ပံုခ်တတ္တယ္။

ဒီလိုနဲ႕ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ မယ္ေတာ္နတ္သမီးက သူ႕ရဲ႕ ဘံုဗိမာန္ကိုလိုက္ျပ တာေပါ့..။အခန္းေပါင္း
မ်ားစြာရွိတယ္။ အခန္းတိုင္းဟာဆန္းၾကယ္စြာ ျပင္ဆင္မြမ္းမံထားတယ္။ ေဖ်ာ္ေျဖေရးရွိသလိုေပ်ာ္ရႊင္စရာ
ေတြလည္းရွိတယ္ေပါ့။ အဲလိုအခန္းေပါင္း၂၀ရွိ သတဲ့။ဒါေပမဲ႕ အခန္း၁၃ ကို မဖြင့္ဖို႕လည္းအေသအခ်ာ
မွာခဲ့တယ္။သူကလညး္ မဖြင့္ပါဘူးလို႕ ေျပာတယ္။သူ႕မယ္ေတာ္က မဖြင့္ဖို႕ အတန္တန္မွာထားတာမို႕ ဖြင့္ရမွာ လက္မရဲ႕ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ မလုပ္ပါနဲ႕ ဆို လုပ္ခ်င္တဲ့လူ႕သဘာ၀ကို မလြန္ဆန္နိဳင္တာေၾကာင့္ အခန္း၁၃ ကို ဖြင့္ၾကည့္မိတယ္။

တစ္ခန္းလံုးမည္းေမွာင္ ေနတယ္။အထဲေရာက္ေတာ့ ရုတ္တရက္ မီးေတာက္မီးလွ်ံေတြ ေပၚလာတယ္။
သတၱ၀ါေတြမီးေလာင္ကြၽမ္းျပီး မခ်ိမဆန္႕ေအာ္ဟစ္ေနၾကတာျမင္ ျပီးအရမ္းလန္႕ျပီး ထြက္ေျပးသြားတာ…
အခန္းတံခါးေသာ့ခတ္ဖို႕ ေမ့သြားတယ္…။တစ္ေန႕ မယ္ေတာ္သိသြားေတာ့ ေမးတယ္..အခန္း၁၃ ကို ဖြင့္သလား ေပါ့။ သူ႕သမီးကို ေသေသခ်ာခ်ာေမးပါတယ္…။ဖြင့္မိသလား။အၾကိမ္ၾကိမ္ျငင္းဆန္ျပန္တယ္။

ဒီေတာ့ နတ္သမီးက သူ႕သမီးရဲ႕လိမ္လည္မႈ၊အျပစ္၀န္မခံမႈေတြအတြက္ အျပစ္ေပးတဲ့ အေနနဲ႕ေတာထဲကို
ျပန္ပို႕လိုက္တယ္။ေတာထဲမွာ ၁၃ ရက္ေလာက္ငတ္ျပတ္ဆင္းရဲ ဒုကၡခံရ ရွာတယ္။ကံအားေလွ်ာ္စြာ ေတာကစားထြက္လာတဲ့ မင္းသားတစ္ပါးနဲ႕ ေတြ႕ျပီး ေတာ္ေကာက္ခံ ရတယ္။နန္းေတာ္ထဲမွာ မိဖုရားအျဖစ္နဲ႕ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေနရတယ္။တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့…သမီေတာ္ေလးတစ္ပါးေမြးတယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာဘဲ မယ္ေတာ္ နတ္သမီးကအိမ္မက္ေမးတယ္။…သမီးေတာ္အခန္း၁၃ ကို ဖြင့္ခဲ့ သလား။မွန္တဲ့ အတိုင္း၀န္ခံပါ… ၀န္မခံရင္သမီးေတာ္ရဲ႕ ကေလးကို ေခၚသြားရလိမ့္မယ္။မဖြင့္ဘူးလို႕ ျငင္းဆန္ျပန္တယ္။ အိမ္မက္ကလန္႕နိဳးလို႕ ကေလးၾကည့္လိုက္ေတာ့ မရွိေတာ့ ဘူး။သူ႕ေယာက်္ားမင္းသားက အရမ္းစိတ္ဆိုး သြားတယ္။ဒီေလာက္ အေစာင့္အက်ပ္ေတြမ်ားတဲ့ ၾကားကကေလးေပ်ာက္တာ ထူးဆန္းတယ္။ ကေလးအေမၾကည့္ ရတာ ကေလးေပ်ာက္သြားရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းလဲ သိပံုရသလိုဘဲ။ အက်ိဳးအေၾကာင္းေမးေတာ့ သူ ဘာမွမသိဘူးလို႕ ျငင္းတယ္။မင္းသားလဲ စဥ္းစားတယ္။ ေတာနက္ထဲမွာလဲ တစ္ေယာက္ထဲေတြ႕တယ္။လူအစစ္ေရာဟုတ္ရဲ႕လား။သူ႕ကေလးသူျပန္စားပစ္လိုက္တာလားေပါ့။ ေတာ္ၾကာ ငါ့ကို ပါ စားပစ္လိုက္ရင္ ဒုကၡ…လို႕ေတြးျပီး ****သုသသန္ထုတ္ ဓားခုတ္သတ္ေစ****လို႕အမိန္႕ ေပးလိုက္တယ္။

မင္းသားေလးကို တစ္ခြန္းမွ ျပန္မေတာင္းပန္ဘူး။ေျပရာေျပေၾကာင္းေလးေတာင္ မေျပာဘဲ ဘူးခံေနတယ္။
ေနာက္္ဆံုး သုသသန္ေရာက္လို႕ လည္ကုတ္ေပၚ ဓားတင္ေတာ့ မွ…မယ္ေတာ္ သမီးမွားပါျပီ…အခန္း၁၃ကို
သမီးဖြင့္ခဲ့ပါတယ္။ မေသခင္မွာ ၀န္ခံခဲ့ပါရေစ…။လို႕ငိုယိုေတာင္းပန္လိုက္တယ္။အဲဒီေတာ့မွ မယ္ေတာ္ နတ္သမီးဟာ သူ႕ကို လာကယ္ျပီး နတ္ျပည္ေခၚသြားသတဲ့။နတ္ျပည္ေရာက္ေတာ့ သူကေလးနဲ႕ ေပးေတြ႕ျပီး လူျပည္ျပန္ပို႕ ေပးရမလားလို႕ ေမးတယ္။မျပန္ခ်င္ေတာ့ဘူး…၊အခုခ်စ္…အခုမုန္းျပီး အဆံုးစီရင္ တတ္တဲ့ လူ႕စိတ္ဓာတ္ကို သူေၾကာက္သြားျပီ။လိုရင္တစ္မ်ိဳး..မလိုရင္ တစ္မ်ိဳး သေဘာထားေတြ ေျပာင္းလဲ ဆက္ဆံ တတ္တဲ့ လူေတြၾကားထဲမွာသူ မေနပါရေစနဲ႕…တဲ့။ ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။

ပုေလြမႈတ္လို႕ ငါးကတယ္

တစ္ခါတုန္းက ငါးဖမ္းသမားတစ္ေယာက္ဟာ ပုေလြအိတ္ကိုယူျပီး ျမစ္ကမ္းဆီ လာခ့ဲတယ္။
ေရထဲကငါးေတြက ေပၚလာမလားလို႕ ပုေလြကိုမႈတ္တယ္ေလ။
ဒါေပမယ့္ ငါးတစ္ေကာင္မွ် ေရထဲက ႏွာေခါင္းေဖာ္မၾကည့္ပါဘူး၊ ဒါနဲ႕ ေရထဲ ပိုက္ကြန္ပစ္ဖမ္းသတဲ့။
မၾကာမီ ပိုက္ကို ဆြဲတင္လိုက္ေတာ့ ငါးေတြအျပည့္ပဲပါခဲ့တယ္။
ဒီေတာ့မွ ပုေလြအိတ္ကို တစ္ခါထုတ္ျပီး မႈတ္တဲ့အခါ ဒီငါးေတြက ပိုက္ထဲမွာကခုန္ ၾကသတဲ့။
ခုေတာ့မွ မင္းတို႕ဟာ ငါပုေလြမႈတ္တာကို ကၾကေလရဲ႕။
****ငါးအိုတစ္ေကာင္က ဆိုတာေပါ့ကြယ္။****
***ဟုတ္ကဲ့ ကရေတာ့မွာေပါ့ဗ်ာ***

သူတစ္ပါး အရွိန္အ၀ါေအာက္ ေရာက္ေနလွ်င္ ထိုသူ ေစခိုင္းသမွ် သင္လုပ္ရေခ်မည္။

နားထိုင္းတို႕ရြာ

တစ္ခါတရံ လူတစ္ခ်ိဳ႕ဟာ နားလည္ရခက္တယ္ဆိုတာ ညခင္းလက္ေတြ႔ ၾကံဳရတယ္။ဒီလို အခါမ်ိဳးမွာ နားထိုင္းတို႕ရြာဆိုတဲ႕ ပံုုျပင္ေလးကို သတိရမိတယ္။

ျဖစ္ပံုက----

ရြာတစ္ရြာမွာ နားထိုင္းတဲ႕….ဆိတ္ေက်ာင္းသမားတစ္ေယာက္ရွိတယ္။သူကတစ္ေန႔ သူ႕ဆိတ္အုပ္ေတြနဲ႕ အတူဆိတ္ေက်ာင္းထြက္ခဲ႕တယ္။ဆိတ္ေတြကိုေက်ာင္းရင္းနဲ႕ မၾကာမီသူဟာ အိပ္ငိုက္လာတာေပါ႔ ။ဒါနဲ႕ပဲ သူဟာ အရိပ္ေကာင္းေကာင္းကို ေရြးျပီး အိပ္ငိုက္ျပီးေနတာေပါ႕ .သူဆိတ္ေတြကေတာ႕ သူ႕ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ အစာစားေနတာေပါ႕။ဒီလိုနဲ႕ သူအိပ္ငို္က္လို႕၀ သြားခ်ိန္မွာၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ သူ႕ဆိတ္ေတြမရွိေတာ႕ဘူးတဲ႕ ။ဒါနဲ႕ သူလည္းစိတ္ပူသြားျပီးေရွ႕မွာျမင္ေနရတဲ႕ ထန္းေတာဘက္ဆီ သြားျပီးသူ႕ဆိတ္ေတြကို ရွာတာေပါ႕ ။သူရွာေနတုန္းမွာပဲ သူ႕အေပၚဆီက ထန္းတက္သမားရဲ႕အသံကို ၾကားေတာ႕ သူကေမးတာေပါ႕

***ေနာင္ၾကီးထန္းတက္သမားေရ--- ကြၽန္ေတာ႕ဆိတ္အုပ္မ်ားမေတြမိဘူးလားလို႕***

အဲဒီထန္းတက္သမားကလည္း နားထိုင္းေနတယ္တဲ႕ ဒီအခါမွာ ထန္းတက္သမားကဘာၾကားလည္းဆိုေတာ႕ ***ေနာင္ၾကီးရဲ႕အိ္မ္ကဘယ္မွာလည္းလို႕ေမးတယ္ထင္ျပီး က်ဳပ္အိမ္က ဒီေရွ႕တည္႕တည္႕သြားျပီးရင္ညာဘက္ခ်ိဳးလိုက္ေရာက္ျပီ ****လို႕ေျပာလိုက္တယ္။

အဲဒီအခါမွာ ဆိတ္ေက်ာင္းသမားက ဟုိဘက္ကိုသြားတယ္ထင္တာပဲလို႕ ေျပာတယ္ထင္ျပီး ဆိတ္ေက်ာင္းသမားညႊန္ျပရာကို သြားတာေပါ႕ ။ဆိတ္အုပ္ကို မေတြဘူးေပါ႕ ဒီအခါမွာ ဆိတ္ေက်ာင္းသားကေဒါသထြက္သြားတယ္။သူ႕အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းေနတယ္ေပါ႕ ဒါနဲ႔ျပန္လာျပီးထန္းတက္သမားကို ေျပာတာေပါ႕

**** ေနာင္ၾကီးရယ္ မသိရင္မသိဘူးေပါ႕က်ဳပ္မွာေတာ႕ ေမာတာပဲအဖတ္တင္တယ္***

ဒီအခါမွာ ထန္းတက္သမားကဘယ္လိုၾကားျပန္လဲဆိုေတာ႕

***ခင္ဗ်ားမိ္န္းမကအိမ္ကိုျပန္မလာနဲ႕။ခင္ဗ်ားထန္းပင္ေတြနဲ႕ပဲေနတဲ႕။က်ဳပ္ေတာ႕ျပန္ေတာ႕မယ္လို႕***ၾကားလိုက္တယ္။

ဒီအခါမွာပဲ ထန္းတက္သမားဟာ စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႕ ***ဘာရယ္ က်ုဳပ္မိ္္န္းမနဲ႕ ခင္ဗ်ားက ဘာမို႕လို႕လဲ***ဆိုျပီးထန္းပင္ေပၚကဆင္းျပီးရန္ေထာင္တာေပါ႕

ဆိတ္ေက်ာင္းသမားကလည္း***ခင္ဗ်ားဆိတ္ေတြကို မ်က္စိေနာက္လို႕ဗ်ိဳး ***

လို႕ ၾကားတယ္ဒီအခါမွာပဲဆိတ္ေက်ာင္းသမားက ကဲ***ခင္ဗ်ားကလည္းအပင္ေပၚေနျပီးဘာလို႕

အျပစ္မရွိတဲ႕က်ဳပ္ဆိတ္ေတြကို မ်က္စိေနာက္ရတာလည္း က်ဳပ္ေတာ႕ ခင္ဗ်ားကို မေက်နပ္ဘူးဗ်ာ သူၾကီးနဲ႕တိုင္မယ္****ဆိုျပီးေဆာင္႕ၾကီးေအာင္႕ၾကီးနဲ႕ ထြက္သြားပါေလေရာ

ထန္းတက္သမားကလည္းဘာၾကားလည္းဆိုေတာ႕****ခင္ဗ်ားလိုထန္းတက္သမားထက္စာရင္

က်ဳပ္လိုဆိတ္ေက်ာင္းသမားမိန္းမျဖစ္ရတာပိုေကာင္းမွာေပါ႕မေက်နပ္လည္းေနလို႕***ၾကားတယ္တဲ႕

ဒါနဲ႕ ထန္းတက္သမားလည္း မေက်နပ္တဲ႕အတြက္ သူၾကီးနဲ႕ တိုင္မယ္ဆိုျပီးထြက္လာတာေပါ႕

အဲ သူၾကီးအိမ္ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ သူၾကီးက အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္မွာ မႈန္ကုပ္ကုပ္နဲ႕ ထိုင္ေနတယ္တဲ႕ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႕ သူၾကီးကလည္း သူ႕မိန္းမနဲ႕ ရန္ျဖစ္ျပီးကာစ စိတ္ဆိုးျပီးထိုင္ေနတာတဲ႕ ျပိဳင္တူေရာက္လာတဲ႕ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကို သူၾကီးကစူးစမ္းအၾကည္႕နဲ႕ ၾကည္႕ေနတာေပါ႕ဒီအခါမွာပဲ မေက်မနပ္ျဖစ္ေနတဲ႕ သူတို႕ ဟာ…ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ကုန္စင္ကို သူမွန္တယ္ ငါမွန္တယ္နဲ႕ ေျပာၾကေတာ႕တာေပါ႕ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ေျပာျပီးတဲ႕ ေနာက္မွာေတာ႕ သူၾကီးကစိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႕ ***ငါ႕ဘာသာငါ႕မိန္းမနဲ႕ ရန္ျဖစ္တာမင္းတို႕ကလာဆရာတတ္ရေအာင္မင္းတို႕ကဘာမို႕လို႕လဲ***ဆိုျပီးအနားမွာရွိတဲ႔ ကြမ္းအစ္ၾကီးနဲ႕ ပိတ္ေပါက္လို႕ သူတို႕ထြက္ေျပးၾကရတယ္တဲ႕ ....

အင္း----ျဖစ္ခ်င္ေတာ႕ အဲဒီသူၾကီးကလည္း နားထိုင္းေနတယ္တဲ႕ေလ။ ဟိဟိ အဲလို အဲလို ….ၾကံဳၾကိဳက္လို႕ သတိရသြားလို႕ ေျပာျပတာပါ…ယံုခ်င္ယံုမယံုခ်င္ေန…။

ေဖာင္းလိုက္တဲ့ဖား

*** ….အိုေဖေဖရယ္၊ သိပ္ေၾကာက္ဖို႕ ေကာင္းတဲ့ ဘီလူးၾကီးကို ကြၽန္ေတာ္ျမင္ခဲ့တယ္။ ဒီေကာင္က ေတာင္ၾကီးေလာက္ရွိတယ္။ ဦးေခါင္းမွာလဲ ခ်ိဳႏွစ္ခုနဲ႕။ အျမီးဟာ အရွည္ၾကီးပဲ၊ သူခြာေတြက ႏွစ္ခုရိွတယ္္….***

ဖားကေလးဟာအနီးမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ဖားၾကီးကို ေျပာေနတာပါ၊

ဖားၾကီးက အားက်မခဲဘဲ။

***…ထြီ၊ လူကေလးရယ္၊ သင္းက လယ္သမား ဦးျဖဴရဲ႕ ႏြားၾကီးပါ၊ သင္းဟာ ဒီေလာက္လဲ မၾကီးလွပါဘူး၊ အေဖထက္ေတာ့ သူနည္းနည္း ျမင့္ေပမယ့္ အေဖက သူထက္ၾကီးဖို႕ လုပ္ျပမယ္ကြဲ႕မင္းၾကည့္ေနစမ္း…***

ဒါနဲ႕ သူဟာ ေဖာင္းလိုက္ပါေရာ၊ တစ္ခါေဖာင္းလိုက္ျပန္တယ္ ေနာက္တစ္ခါေဖာင္းလိုက္ျပန္တယ္။

***…သူဒီေလာက္ၾကီးတယ္မဟုတ္လား…***

***မဟုတ္ေသးဘူး အေဖ့ထက္ၾကီးပါတယ္***

ဖားအိုၾကီးဟာ ေဖာင္းကားလိုက္ျပန္ေရာတဲ့။ ျပီ ေတာ့ဖားကေလးကို ႏြားၾကီးက သူ႕ေလာက္ၾကီးသလားလို႕ ေမးသတဲ့။

***အေဖ့ထက္ၾကီး ပါေသးတယ္***

ဒါနဲ႕ ဖားအိုဟာ အသက္၀၀ ရႈလိုက္ျပီး ေဖာင္းလိုက္၊ ေဖာင္းလိုက္တာ၊ ဖီးလို႕ ဖီးလို႕ ဖီးလို႕ ကားသြားေလရဲ႕….။

ေနာက္ သူက ဆိုေနရင္း…….

***…ႏြားၾကီးဟာ အေဖေလာက္ မၾကီးတာ ေသခ်ာေလာက္ပါတယ္….***

သူ႕စကားမဆံုးခင္ပဲ သူဟာေပါက္ကြဲသြားသတဲ့။

မိမိကိုယ္ကို အထင္ၾကီးမႈေၾကာင့္ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးတတ္ပါသည္။

ေရထဲက အရိပ္

အမဲတစ္တံုးကို ရရွိလိုက္တဲ့ေခြးတစ္ေကာင္ဟာ ေအးေအးေဆးေဆး စားဖို႕ပါးစပ္ထဲ ကိုက္ခ်ီျပီး အိမ္ယူလာသတဲ့။

ဒီလိုနဲ႕ အိမ္အျပန္မွာ ေရစီးေနတဲ့ေခ်ာင္းကို ျဖတ္ဖို႕ သစ္သားကူးတံတားေပၚေရာက္လာေရာတဲ့။ ေခ်ာင္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ရင္း သူငံု႕ၾကည့္လိုက္တယ္ေလ။ ေအာက္မွာ ေရထဲကသူ႕အရိပ္ကို ျမင္ရင္ပဲ အျခား ေခြးတစ္ေကာင္ အမဲတံုးတစ္ခု ခ်ီလာတာလို႕ ထင္မွတ္သတဲ့။

ဒီအမဲတံုးကိုလည္း သူပဲရခ်င္တယ္ေပါ့ကြယ္။

ဒါနဲ႕ ေရထဲကအရိပ္ဆီ သူဟပ္လိုက္ေရာ၊ ဒါေပမယ့္ သူ႕ပါးစပ္ဟလိုက္တဲ့ အခါမွာ ကိုက္ခ်ီလာတဲ့ အမဲတံုးက်သြားသတဲ့၊ ေရထဲနစ္ျမဳပ္သြားတာ ဘယ္လိုမွ ျပန္မေတြ႕ေတာ့ဘူးေပါ့။

အရိပ္ကို အာသာငမ္း မိသျဖင့္ အေကာင္ကို လက္လြတ္ မဆံုးရႈံးဖို႕ ဆင္ခ်င္ပါ။

ျခေသၤ့ေရျခံဳတဲ့လား

တစ္ခါတုန္းက လားတစ္ေကာင္ဟာ မုဆိုးေတြက ေျခာက္ေသြ႕ေစဖို႕ ေနလွန္းထားတဲ့ ျခေသၤ့ေရ တစ္ခုကိုေတြ႕သတဲ့။

ဒီျခေသၤ့ေရကို ၀တ္ဆင္လိုက္ျပီး သူေနတဲ့ရြာဆီသြားတာေပါ.။သူ႕ပံုပမ္းကို ေတြ႕ရင္ပဲ လူေတြေရာ၊ တိရစၱနာန္ေတြေရာ အားလံုးထြက္ေျပးၾကသတဲ့။

အဲဒီေန႕ကသူဟာ ဂုဏ္မာနျမင့္ေနတဲ့ လားတစ္ေကာင္ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ၀မ္းသာလြန္းလို႕ ဦးေခါင္းကို ေျမွာက္ျပီး ဟီလိုက္သတဲ့။

ဒီအခါမွာ လူတိုင္းကသူ႕ ကိုသိလိုက္ျပီေပါ့၊ လားပိုင္ရွင္ေရာက္လာေတာ့ ေၾကာက္လန္႕ေစရမလားဆိုျပီး လားကို ေကာင္းေကာင္းရိုက္ေတာ့တာပဲ၊

မၾကာမီ ေျမေခြးတစ္ေကာင္ လားဆီေရာက္လာျပီး ဆိုတာက…..

****မင္း ဟီ လိုက္လို႕ လားမွန္းသိတာပဲ****

အ၀တ္အစားျဖင့္ ဟန္ေဆာင္နိဳင္ေပမယ့္ အႏွစ္သာရမရွိေသာ စကားေၾကာင့္ လူ႕အႏၵမွန္း သိေစသည္။

၀က္အစစ္ဆိုေပမဲ့

ေတာပြဲတစ္ခုမွာေပါ့၊ လူရႊင္ေတာ္တစ္ေယာက္ဟာ တိရိစၦာန္အမ်ိဳးမ်ိဳးရဲ႕ အသံတုကို လုပ္ျပရင္း ရယ္ေမာေစ သတဲ့။ ၀က္တစ္ေကာင္ရဲ႕ အသံတုကို လုပ္ျပ တဲ့အခါ သူ႕မွာ ၀က္ေလးတစ္ေကာင္ ၀ွက္ထားလိမ့္မယ္လို႕ထင္ေလာက္ေအာင္ အလြန္တူလွသတဲ့။

အနီးမွာၾကည့္ေနတဲ့ လယ္သမားတစ္ေယာက္က ဆိုသတဲ့ေလ။

***ဒါ ၀က္သံတဲ့လားဗ်ာ။ ၀က္သံ နဲ႕ မတူေပါင္***၊ ဒီအခါလူရႊင္ေတာ္က မနက္ျဖန္ခါတစ္ရက္အခ်ိန္ေပးပါ၊ ၀က္သံကို က်ဳပ္လုပ္ျပမယ္***

ပရိသတ္က ရယ္ေမာၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္တစ္ေန႕မွာ လယ္သမားဟာ တကယ္ပဲ စင္ေပၚကို တက္ခဲ့ျပီး ဦးေခါင္းကို ငံုကာ ၀က္သံစူးစူး၀ါး၀ါးေအာ္ျပတာေပါ့၊ ဒါကိုပရိသတ္က သူ႕ကို ရပ္လိုက္ဖို႕ ေအာ္ဟစ္ျပီး ခဲေတြနဲ႕ ေပါက္သတဲ့။

***ခင္ဗ်ားတို႕ အရႈးေတြပဲ၊ ဘယ္လိုေအာ္ျပေနသလဲ ဆိုတာသိစမ္းပါ။***

သူဟာ ၀က္ကေလးတစ္ေကာင္ထုတ္လိုက္ျပီး နားရြက္ ကို ဆိတ္တဲ့အခါမွာ ၀က္ကေလးေအာ္သံၾကားရသတဲ့။

အတုအေယာင္ ကို သေဘာက်တတ္သည္

အစစ္အမွန္ ကို ပစ္ပယ္တတ္ၾကသည္။